دیداری که شور و اشتیاق یه مفهوم غیر قابل وصف برای همه  داشت....

  وقتی از قضیه دیدار مردم آذربایجان با مقام معظم رهبری باخبر شدیم خیلی هامون تا قطعی شدن رفتنمون

  دل تو دلمون نبود....به هر حال برای یه عده اولین دیدار بود و منم جزو اونا بودم...

  عشق و حال مسیر حرکت و گرمای صمیمیت بچه ها سرمای سوزناک جاده و طول راه رو برای همه لذت

  بخش کرده بود....تا اینکه صبح کاروان عاشقان ولایت به مقصد رسید..

  یه خاطره جالبی که هیچ وقت از یادم نمیره موقع رسیدن اتوبسها به محل دیدار بود.در هر اتوبوسی که برای

  پیاده شدن مسافر ها باز می شد هر فردی با پیاده شدن با اشتیاق تمام پا رو به دویدن می گذاشت طوری که

   اصلا یادش می رفت که همراهیانش چه کسایی هستن.

  میشه گفت تقریبا پیاده رو شبیه میدان مسابقه دو شده بود...                      

                                                              هرکی اشتیاقش بیشتر،سرعتش هم بیشتر....

  تا اینکه صف طویل جمعیت پشت در و بازرسی ها ....

  تو اون صف هیچ وقت یادم نمیره که از دور یاس کبود رو دیدم.چند متری از ما جلوتر تو صف وایستاده بود.یه

  کاروان کوچیکی هم اون با خودش آورده بود...یادش بخیر و روحش شاد.

  بعد از پشت سر گذاشتن بازرسی ها وارد حسینیه شدیم...ذره ای هم خستگی راه و بی خوابی شب رو

  احساس نمی کردیم .تقریبا دو ساعتی به حضور آقا در جمع، باقی مونده بود...با نزدیک شدن هر ثانیه، تپش

  قلبهای پر شوق هم بیشتر می شد....ولی اینکه تو حسینیه و اون لحظه های انتظار دیدار یار  چه حالی

  داشت غیر قابل وصفه...و بلاخره انتظارها سر رسید و در ورودی جایگاه باز شد....دیگه کسی یادش نبود که

  اینجا کجاست و اطرافش کیا هستن...فقط هر چی توان داشت دستش رو بالا برده بود وبه آقا عرض ارادت

  می کرد و پیامش رو به آقا می رسوند..

 ما برای تجدید عهد آمدیم،سلام آقا                   مایه امید همه ای زعیم،سلام آقا

ای شهید زنده و بزرگوار ما                               ما همه فدائیان صادق شما

  با خوش آمد گویی آقا و تشکر طی مسیر طولانی و حضور در حسینیه چشمه های  اشک ارادت همه باز

  شد...اون موقع اشک هر فردی یه پیام رو می رسوند اما همه چشمه اشکها از یه دریا سرچسمه می گرفتند

  و اون نهایت محبت و عشق به ولایت بود....اون لحظه داشتیم با اشکهامون میگفتیم که ای سرور و مولای ما،

  حضور ما در مجلس شما و گوش جان سپردن به فرامینتان وظیفه تک تک ماست.اطاعت از ولایت و رهبری

  جزو دستورات الهی است و عشق به رهبر از عشق به خالق یکتا نشات می گیرد....

  تا آن زمان بارها و بارها از تلویزیون شاهد دیدار های مختلف آقا بودیم و به فرمایشاتشون گوش داده بودیم اما

  در آن حسینیه کلمه به کلمه سخنان ایشان گویی در اعماق وجود انسان نفوذ می کرد...طوری گوش می

  دادیم که گاهی اصلا یادمون می رفت که پلکی هم بزنیم....

  به هر حال همه اون لذت و شیرینی دیدار به همون دو سه ساعت خلاصه شده بود . دیدار تموم شد و باید

  حسینیه رو ترک می کردیم اما خیلی سخت بود...البته فقط دیدار  تموم شد و همیشه یه بار سنگین تو دوش

  هممون هست و آن عمل به آنچه که از گنجینه انتظار ولایت سرازیر می شود، است.

  اما بلاخره هر آغازی را پایانی است و این جمله هم پایان سفرنامه دیدار من است....